Nagle zobaczyłam mój mały, drewniany domek. Zadzwoniłam do drzwi licząc na szybką odpowiedź i karcąc się za niesubordynacją i zapomnienie o kluczu, Nikt nie odpowiadał - stałam tak z pięć minut namiętnie wciskając dzwonek. I nic. Szybko pomyślałam co robić - zostało piętnaście minut. W prawdzie mogę wystąpić w moim podrapanym ubraniu, ale jakby to wyglądało. Zauważyłam, że okno, które wisi tuż nad kuchennym zlewem jest lekko uchylone. Podciągając się wdrapałam się jakoś na chwiejący się balkonik i włożyłam moją chudą rękę do środka chcąc złapać za klamkę.
- Jest! - krzyknęłam przekręcając ją już w prawą stronę.
Weszłam do środka umiejętnie przeskakując zlew i wdrapując się na górne piętro. Na moim łóżku leżała już przewiewna sukienka w kolorowe kwiatki i niewygodne baleriny. Włożyłam wszystko i zaczęłam pędem rozczesywać swoje rude włosy.
- Ach już tylko pięć minut.
Zbiegłam na dół i wbiegłam do pokoju babci. Jak zawsze leżała na swoim drewnianym łóżku całkowicie zaspana. Zastanawiałam się nad tym czy powinnam ją obudzić, ostatecznie zdecydowałam, że byłoby nie zbyt przyjemnie jakby się nie pojawiła. Trąciłam ją ramieniem i krzyknęłam tak głośno, że wstała na równe nogi i zaprowadziła mnie do rodziców, którzy już na mnie czekali.
- Co tak późno? - zapytała zdenerwowana mama.
- Po prostu... yy... zapomniałam klucza - odchrząknęłam.
- Jak zawsze - odezwał się tata - nieważne leć tam.
Powiedział ze smutną miną popychając mnie w stronę sektoru dla dziewczyn. Do igrzysk odkąd pamiętam co rok przydzielano dziewczynę i chłopaka z każdego dystryktu, a było ich dwanaście. W takim razie aż dwadzieścia trzy niewinne osoby giną w zaledwie parę dni przed tysiącoma kamerami. Wyobrażacie sobie wejść na arenę pełną dzieci z nożami, łukami, trójzębami, siekierami i kto wie czym jeszcze wrogo do was nastawionych chcąc przebić wam serce. Szansa na przetrwanie jest jedna na sto. Zazwyczaj nawet zwycięzcy staczają się mocno na dno. Koszmary co noc z zipiącymi nad nimi zawodowcami z bronią, która ma wam przekłuć gardło. Okrucieństwo! Czasami się zastanawiam jak można z tego robić takie wielkie show i cieszyć się z czegoś tak strasznego.
Przestałam rozmyślać o zabijających dzieciach i wróciłam na Ziemię.
Przestałam rozmyślać o zabijających dzieciach i wróciłam na Ziemię.
Na scenę wchodzi burmistrz z kartka zaczynając odczytywać listę dotychczasowych zwycięzców, potem na estradę weszła Helga Morninglow szorstka i stanowcza. Wyglądająca na starszą niż tak naprawdę jest. Ukłoniła się, a następnie burmistrz przestawił nam promienną i trochę za bardzo kolorową Effie Trinket organizatorkę, ale i opiekunkę 12 Dystryktu za jej uczestnictwa nikomu z jej podopiecznych nie udało się wygrać igrzysk.
Tak więc po krótkiej przemowie sięgnęła ręką do szklanej kuli pełną poskładanych kartek wymawiając swoje sławne:
- Damy mają pierwszeństwo.
Głęboko wkłada rękę do kuli i zaczyna losować "Tylko nie ja, tylko nie ja" serce podskoczyło mi do gardła.
Organizatorka wraca do czarnego mikrofonu i odczytuje nazwisko tak aby każdy słyszał.
Gwen Shrewd. To byłam ja.
*
Mam ogromną nadzieję, że rozdział Wam się spodobał i, ze Was nie zanudziłam. Kiedy będę miała tylko czas i wenę napiszę rzecz jasna kontynuację. Wszystkie błędy zgłaszajcie w komentarzach.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz