niedziela, 28 września 2014

ROZDZIAŁ I

 Stąd było widać nasze całe życie przeszłe, dotychczasowe i przyszłe - niebo i ziemię. Patrząc się na to jaki piękny jest świat zupełnie zapomniałam o mojej starej, praktycznie wyblakłej już książce. Siedziałam tu praktycznie codziennie z ręką na słowach zupełnie w ciszy. Zawsze sama, koledzy zupełnie mnie ignorowali, albo wręcz przeciwnie. Nie lubili mnie z zupełnie błahych powodów jak wygląd, na który zresztą nie mam wpływu. Całą twarz miałam pokrytą piegami, niebieskie oczy, kwadratową twarz, oraz to czego nienawidziłam w sobie najbardziej - rudych włosów. Niby te różne przesady zostały obalone, ale najwidoczniej nie tutaj. Kolor włosów niby można przemalować, ale babcia mi na to stokrotnie nie pozwala mówiąc, że u nas każdy taki był i każdy ma taki zostać. Mama zgadza się z nią w stu procentach ku mojemu niezadowoleniu. Powiedziałam sobie, że jeśli tylko skończę osiemnaście lat przefarbuję się, albo najlepiej ogolę na łyso. Wmawiałam tak sobie wiedząc jednak, że druga opcja jest jednak za bardzo drastyczna. Rozmyślając tak praktycznie o wszystkim zupełnie straciłam poczucie czasu. Za dokładnie pół godziny ma odbyć się losowanie na trybuta Głodowych Igrzysk. Nienawidziłam tych dni - zresztą nie wiem czy ktoś w ogóle za nimi przepadał. No chyba, że zawodowcy, oni są tym maleńkim wyjątkiem. Złapałam torbę za ucho, szybko wrzuciłam do niej zakurzona książkę i popędziłam do domu. Cieszyłam się swoją sprawnością fizyczną. Jako iż nie spotykałam się ze znajomymi miałam wiele czasu na różne ćwiczenia na wypadek igrzysk, aby mieć choć trochę więcej szans. Było to przykre, ale i dla mnie bardzo korzystne. Byłam mieszkanką 10 Dystryktu ogólnie mówiąc żyliśmy w ogromnym brudzie. Praktycznie zza każdej uliczki było czuć smród z chlewów, albo zgniliznę po zabitych zwierzętach. Dlatego jedyną bronią jaką mogłabym się posługiwać był nóż. Pomógłby nie tylko w mordowaniu, ale i przyrządzaniu zwierzyny. Jeśli w lesie byłoby jej dużo to z głodu na pewno bym nie zginęła, umiem poznać czy mają one jakąkolwiek chorobę mdz. wściekliznę i jakoś dałabym sobie radę.
Nagle zobaczyłam mój mały, drewniany domek. Zadzwoniłam do drzwi licząc na szybką odpowiedź i karcąc się za niesubordynacją i zapomnienie o kluczu, Nikt nie odpowiadał - stałam tak z pięć minut namiętnie wciskając dzwonek. I nic. Szybko pomyślałam co robić - zostało piętnaście minut. W prawdzie mogę wystąpić w moim podrapanym ubraniu, ale jakby to wyglądało. Zauważyłam, że okno, które wisi tuż nad kuchennym zlewem jest lekko uchylone. Podciągając się wdrapałam się jakoś na chwiejący się balkonik i włożyłam moją chudą rękę do środka chcąc złapać za klamkę.
 - Jest! - krzyknęłam przekręcając ją już w prawą stronę.
Weszłam do środka umiejętnie przeskakując zlew i wdrapując się na górne piętro. Na moim łóżku leżała już przewiewna sukienka w kolorowe kwiatki i niewygodne baleriny. Włożyłam wszystko i zaczęłam pędem rozczesywać swoje rude włosy.


 - Ach już tylko pięć minut. 
Zbiegłam na dół i wbiegłam do pokoju babci. Jak zawsze leżała na swoim drewnianym łóżku całkowicie zaspana. Zastanawiałam się nad tym czy powinnam ją obudzić, ostatecznie zdecydowałam, że byłoby nie zbyt przyjemnie jakby się nie pojawiła. Trąciłam ją ramieniem i krzyknęłam tak głośno, że wstała na równe nogi i zaprowadziła mnie do rodziców, którzy już na mnie czekali. 
 - Co tak późno? - zapytała zdenerwowana mama.
 - Po prostu... yy... zapomniałam klucza - odchrząknęłam.
 - Jak zawsze - odezwał się tata - nieważne leć tam.
Powiedział ze smutną miną popychając mnie w stronę sektoru dla dziewczyn. Do igrzysk odkąd pamiętam co rok przydzielano dziewczynę i chłopaka z każdego dystryktu, a było ich dwanaście. W takim razie aż dwadzieścia trzy niewinne osoby giną w zaledwie parę dni przed tysiącoma kamerami. Wyobrażacie sobie wejść na arenę pełną dzieci z nożami, łukami, trójzębami, siekierami i kto wie czym jeszcze wrogo do was nastawionych chcąc przebić wam serce. Szansa na przetrwanie jest jedna na sto. Zazwyczaj nawet zwycięzcy staczają się mocno na dno. Koszmary co noc z zipiącymi nad nimi zawodowcami z bronią, która ma wam przekłuć gardło. Okrucieństwo! Czasami się zastanawiam jak można z tego robić takie wielkie show i cieszyć się z czegoś tak strasznego.
Przestałam rozmyślać o zabijających dzieciach i wróciłam na Ziemię.
Na scenę wchodzi burmistrz z kartka zaczynając odczytywać listę dotychczasowych zwycięzców, potem na estradę weszła Helga Morninglow szorstka i stanowcza. Wyglądająca na starszą niż tak naprawdę jest. Ukłoniła się, a następnie burmistrz przestawił nam promienną i trochę za bardzo kolorową Effie Trinket organizatorkę, ale i opiekunkę 12 Dystryktu za jej uczestnictwa nikomu z jej podopiecznych nie udało się wygrać igrzysk.
Tak więc po krótkiej przemowie sięgnęła ręką do szklanej kuli pełną poskładanych kartek wymawiając swoje sławne:
 - Damy mają pierwszeństwo.
Głęboko wkłada rękę do kuli i zaczyna losować "Tylko nie ja, tylko nie ja" serce podskoczyło mi do gardła. 
Organizatorka wraca do czarnego mikrofonu i odczytuje nazwisko tak aby każdy słyszał.
 Gwen Shrewd. To byłam ja.

*

Mam ogromną nadzieję, że rozdział Wam się spodobał i, ze Was nie zanudziłam. Kiedy będę miała tylko czas i wenę napiszę rzecz jasna kontynuację. Wszystkie błędy zgłaszajcie w komentarzach.


Brak komentarzy:

Prześlij komentarz